De werkgever moet zorgen voor een correcte loonadministratie en tijdige loonbetalingen. Volgens de werkgever zijn de late uitbetalingen het gevolg zijn van een administratieve fout aan zijn kant. Dat komt voor zijn eigen rekening en risico.
Waar gaat deze zaak over?
De werknemer is op 28 maart 2023 voor bepaalde tijd van een jaar bij de werkgever in dienst getreden als ambulant begeleider. In 2024 en 2025 is haar arbeidsovereenkomst telkens met een jaar verlengd. Op 1 augustus 2025 heeft de werknemer zich ziekgemeld. Het oorspronkelijke advies van de bedrijfsarts was om mediation in te schakelen.
Nadat een nieuwe bedrijfsarts op 3 februari 2026 met de werknemer had gesproken, oordeelde zij dat de werknemer 3 keer 3,5 uur per week kon werken. de werkgever heeft haar vervolgens op 4 februari 2026 opgeroepen om te komen werken en op 5 februari 2026 een loonstop opgelegd, toen de werknemer dat weigerde. Op 12 februari 2026 heeft de werkgever het einde van het dienstverband aangezegd, waardoor dat op 27 maart 2026 is geëindigd.
De werknemer zegt dat de werkgever haar nog loon en andere vergoedingen verschuldigd is. De vorderingen van de werknemer worden grotendeels toegewezen.
Transitievergoeding betalen
De werknemer wil dat de werkgever haar een transitievergoeding betaalt van € 2.572,56 bruto.
Alleen in uitzonderlijke gevallen kan het handelen van een werknemer ernstig verwijtbaar zijn en ertoe leiden dat hij geen recht heeft op een transitievergoeding. Dat kan bijvoorbeeld als de werknemer zonder deugdelijke grond herhaaldelijk adviezen van de bedrijfsarts en oproepen van de werkgever om mee te werken aan zijn re-integratie, naast zich neerlegt. Daarvan is hier geen sprake.
De werkgever moet daarom de transitievergoeding betalen.
Wettelijke verhoging
De werknemer wil verder dat de werkgever haar de wettelijke verhoging betaalt over de loonwaarde van haar niet genoten vakantie-uren. Daarnaast wil zij dat de werkgever haar de vakantiebijslag van 8% en eindejaarsuitkering van 8,33% daarover uitbetaald.
Een werknemer heeft recht op de wettelijke verhoging als het aan de werkgever kan worden toegerekend dat (een deel van) zijn loon te laat wordt betaald. Partijen zijn het er over eens dat de werknemer aan het eind van het dienstverband 122,84 niet genoten verlofuren uitbetaald moest krijgen.
De werknemer zegt dat zij nog vakantiebijslag en eindejaarsuitkering van in totaal € 471,74 bruto moet ontvangen over het daarvoor uitbetaalde bedrag van € 2.894,11. Daarnaast zegt zij dat dat bedrag van € 2.894,11 pas eind juni 2026 is uitbetaald, terwijl dat uiterlijk eind april 2026 had moeten gebeuren. Dat alles heeft de werkgever niet weersproken.
Hieruit volgt dat de werknemer recht heeft op het bedrag van € 471,74, een wettelijke verhoging van € 235,86 daarover, en een wettelijke verhoging van € 1.447,06 over het al uitbetaalde bedrag. Anders dan de werkgever zegt, gaat het bij al die bedragen namelijk om te late loonbetalingen waarover wettelijke verhoging verschuldigd is.
Geen matiging
In tegenstelling tot wat de werkgever heeft betoogd, ziet de kantonrechter geen reden om de wettelijke verhogingen te matigen. Het is aan de werkgever om te zorgen voor een correcte loonadministratie en tijdige loonbetalingen. De werkgever zegt dat de late uitbetalingen het gevolg zijn van een administratieve fout aan zijn kant. Dat komt voor zijn eigen rekening en risico en is geen reden voor matiging.
De wettelijke rente over het ontbrekende bedrag aan vakantiebijslag en eindejaarsuitkering is toewijsbaar vanaf een maand na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, dus vanaf 27 april 2026.
Specificaties en verlofurenadministratie
De werknemer wil verder dat de werkgever haar binnen vijf dagen specificaties verstrekt van de hiervoor besproken bedragen. Daarnaast wil de werknemer dat de werkgever haar binnen vijf dagen de verlofuren-administratie over de jaren 2023 tot en met 2026 met daarin het overzicht van het aantal opgebouwde uren en het aantal opgenomen uren met datum van opname geeft.
De werknemer wil dat de werkgever een dwangsom van € 250 per dag moet betalen als zij dat niet (op tijd) doet.
Voor zover het gaat om de specificaties, wordt het verzoek toegewezen. Ook de verzochte dwangsom daarover is toewijsbaar, maar wel gemaximeerd tot € 2.500.
Voor zover het gaat om de verlofuren-administratie, wijst de kantonrechter het verzoek af. De werknemer heeft niet gesteld dat zij aanleiding heeft om te denken dat de werkgever een onjuist aantal niet genoten vakantie-uren aan haar heeft uitbetaald. De kantonrechter ziet daarom niet in wat haar belang is bij dat deel van het verzoek.
Uitspraak Rechtbank Midden-Nederland, 15 september 2026, ECLI:NL:RBMNE:2026:6598

