De werkgever heeft te veel loon betaald aan de werknemer en vordert dit als onverschuldigd betaald terug. De vordering is toewijsbaar. Bijkomende kosten worden afgewezen omdat werkgever buiten rechte niet duidelijk heeft gecommuniceerd.
Waar gaat deze zaak over?
De werknemer is bij de werkgever in dienst geweest. Bij brief van 28 augustus 2023 heeft de werknemer haar arbeidsovereenkomst opgezegd tegen 1 oktober 2023.
De werkgever stelt dat hij het ontslag te laat aan de salarisadministratie heeft doorgegeven, waardoor in oktober 2023 onterecht een bedrag van € 2.685,30 aan loon aan de werknemer is betaald. In november 2023 is de eindafrekening opgemaakt, op basis waarvan de werknemer nog € 2.148,89 zou ontvangen (vakantietoeslag en gedeelte eindejaarsuitkering).
Het op grond van de eindafrekening uit te betalen bedrag is verrekend met het teveel betaalde loon van oktober 2023, zodat een teveel ontvangen bedrag van € 536,41 (€ 2.148,89 – € 2.685,30) resteert. De werknemer heeft dit bedrag niet aan de werkgever terugbetaald.
Naar de rechter
De werkgever stapt naar de rechter en vordert dat de werknemer wordt veroordeelt tot betaling van € 709,96, bestaande uit € 536,41 aan hoofdsom, € 76,19 aan vervallen rente en € 97,36 aan vergoeding buitengerechtelijke kosten, vermeerderd met de wettelijke rente over € 608,40
De werkgever vordert het bedrag van € 536,41 terug op grond van onverschuldigde betaling.
Geen duidelijke communicatie
De werknemer voert verweer. Zij stelt dat zij nergens uit heeft kunnen afleiden en dat de werkgever niet duidelijk heeft gemaakt dat de werkgever een bedrag van € 536,41 teveel aan haar heeft betaald en dat zij dit moest terug betalen. De werknemer is bereid dit alsnog te betalen.
De werkgever heeft niet duidelijk gecommuniceerd. Met de werknemer is de kantonrechter van oordeel dat uit de salariscorrecties niet goed blijkt dat de werknemer een bedrag moet terugbetalen. Uit de factuur blijkt dat er een bedrag van € 536,41 moet worden betaald, maar waarop dit negatief salaris betrekking heeft blijkt nergens uit. Er is geen toelichting gegeven.
Nota en patiëntennummer
De werkgever heeft toegegeven dat in de e-mailberichten van 2 september 2025 en 16 september 2025 abusievelijk “nota en patiëntennummer” staat vermeld en dat dit “nota en debiteurennummer” had moeten zijn. Het is begrijpelijk dat de werknemer er dan niets van begrijpt. Zij neemt zich de moeite om contact op te nemen met de werkgever.
Gelet op het onderwerp van de e-mailberichten kan de werknemer niet worden verweten dat zij (vermoedelijk) contact heeft opgenomen met de patiëntenadministratie in plaats van de salarisadministratie.
Geen toelichting
Ook zijn twee herinneringen naar een verkeerd adres gestuurd. In de aanmaningen die naar haar e-mailadres zijn gestuurd wordt gesproken over een openstaand bedrag zonder een toelichting waarop dat bedrag betrekking heeft.
Later wordt er in de correspondentie gesproken over een getroffen betalingsregeling, die niet wordt nagekomen, terwijl de werknemer stelt geen betalingsregeling te hebben getroffen.
Niet ontvangen
In de bij dagvaarding overgelegde aanmaning wordt toegelicht dat het openstaand bedrag betrekking heeft op onverschuldigde betaling: dat de werknemer een betaling heeft ontvangen die niet voor haar bestemd was en dat zij dit moet terug betalen.
Gelet echter op het feit dat de werknemer de ontvangst daarvan betwist en bij gebreke van een ontvangstbevestiging is niet komen vast te staan dat de werknemer die bescheiden heeft ontvangen.
Hoofdsom terugbetalen
Nu vaststaat dat de werknemer € 536,41 teveel heeft ontvangen en de bereidheid van de werknemer om dit bedrag alsnog te voldoen, wijst de kantonrechter de vordering van de werkgever toe. De gevorderde vervallen wettelijke rente en vergoeding van buitengerechtelijke kosten wijst de kantonrechter af.
De kantonrechter sluit niet uit dat als de werkgever buiten de rechter om duidelijk had gecommuniceerd, de werknemer was overgaan tot terugbetaling van het door de werkgever teveel betaalde bedrag. De kantonrechter ziet dan ook aanleiding de proceskosten te compenseren, elke partij draagt haar eigen kosten.
Uitspraak Rechtbank Limburg, 12 augustus 2026, ECLI:NL:RBLIM:2026:7774
