In deze zaak verzoekt de werkgever om ontbinding van de arbeidsovereenkomst met de werknemer, een directeur. De kantonrechter wijst het verzoek toe, omdat er een redelijke grond is voor ontbinding, te weten verwijtbaar handelen. Omdat ook sprake is van ernstig verwijtbaar handelen wordt de arbeidsovereenkomst meteen ontbonden en aan de werknemer geen transitievergoeding toegekend.
De werkgever heeft schade geleden. Deze schade wordt aangemerkt als het gevolg van opzet of bewuste roekeloosheid en moet de werknemer vergoeden.
Ook moet de werknemer overboekingen naar zijn privérekening terugbetalen. Van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever is niet gebleken, zodat de billijke vergoeding die door de werknemer is verzocht wordt afgewezen. Het tegenverzoek van werknemer tot betaling van achterstallig loon wijst de kantonrechter ook af.
Frauduleuze handelingen
De kantonrechter oordeelt dat er een redelijke grond is voor ontbinding, namelijk verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer.
De werkgever heeft aangevoerd dat sprake is geweest van factuurfraude en manipulatie van ondersteunende documenten en van het verstrekken van grote kortingen en van promotiemateriaal waardoor de prijs werd gedevalueerd. Volgens de werkgever was de werknemer eindverantwoordelijk en had hij een centrale en sturende rol bij de frauduleuze handelingen.
De werkgever heeft aan het verwijtbaar handelen verder ten grondslag gelegd de rol van de werknemer bij de ziekmelding van een groot deel van de kantoormedewerkers en zijn instructie aan hen om klanten te verzoeken openstaande facturen niet te betalen en geen bestellingen meer te plaatsen. Ook deze stellingen heeft de werkgever met stukken onderbouwd en heeft de werknemer niet (gemotiveerd) weersproken.
De hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden zijn volgens de kantonrechter voldoende om zodanig verwijtbaar handelen van de werknemer aan te nemen dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst in redelijkheid niet van de werkgever kan worden gevergd.
Schadevergoeding
De werkgever vordert een schadevergoeding en heeft als onderbouwing van de schade verwezen naar het frauderapport. De werkgever heeft met het rapport volgens de kantonrechter voldoende onderbouwd dat hij als gevolg van de bewezen frauduleuze handelingen een schade van € 42.819 heeft geleden.
Terugbetaling overboekingen naar privérekening
De werkgever vordert terugbetaling van diverse overboekingen die de werknemer zonder zijn medeweten heeft laten doen naar zijn privérekening.
De eerste overboeking naar de privérekening van de werknemer betreft een betaling op 19 december 2023 van € 42.000. Deze overboeking heeft betrekking op de overname van een auto.
De werknemer heeft onderbouwd dat hij voor deze auto met een aanschafprijs van € 92.000 op 21 december 2022 een leaseovereenkomst heeft gesloten, een aanbetaling heeft gedaan van € 46.000 en voor het resterende deel maandelijks € 700 betaalde. De auto is een klein jaar later overgenomen door de werkgever voor € 42.000.
De werkgever was niet bedacht op deze leaseconstructie maar deze enkele stelling leidt er niet toe dat zonder rechtsgrond is betaald of dat de werknemer ten koste van de werkgever ongerechtvaardigd is verrijkt. Daarvoor is meer onderbouwing van de werkgever nodig, die niet is gegeven. Deze vordering van de werkgever wijst de kantonrechter daarom af.
Op 3 februari 2024 is een overboeking naar de privérekening van de werknemer gedaan van € 12.000 met omschrijving borg voor huisvesting. Voor de overboeking ontbreekt volgens de werkgever een rechtsgrond. De vordering van de werkgever wijst de kantonrechter toe.
Op 19 maart 2024 is een overboeking naar de privérekening van de werknemer gedaan van € 33.000. De werkgever heeft gesteld dat het gaat om een lening voor een medische behandeling van de werkgever in Turkije, wat blijkt uit de omschrijving “lening” bij de overboeking.
Omdat niet is gebleken van een afspraak over terugbetaling van de geldlening, is deze opeisbaar. Ook deze vordering van de werkgever is toewijsbaar.
Overuren terugbetalen
De werkgever maakt verder aanspraak op terugbetaling van overuren van in totaal € 20.216,81 die zonder instemming of goedkeuring door de werknemer zijn ingediend en aan hem zijn uitbetaald.
De werknemer betwist dat goedkeuring voor de uitbetaling ontbrak. Volgens de werknemer zijn de overuren in januari en februari 2024 in de periode dat de cfo met de financiële controle was belast via de reguliere salarisadministratie verwerkt en uitbetaald. Volgens de kantonrechter heeft de werkgever voldoende onderbouwd dat een rechtsgrond voor uitbetaling van overuren ontbrak.
Een afspraak in de arbeidsovereenkomst over overuren ontbreekt en ook verder is niet gebleken van een afspraak. Gelet op de hoogte van het salaris van de werknemer en het feit dat in de vijftien voorafgaande jaren geen overuren zijn uitbetaald, heeft de werknemer een afspraak over overuren ook niet aannemelijk gemaakt. Van een akkoord van de cfo is evenmin gebleken.
Dat het bedrag via het reguliere salarisadministratie is verwerkt wil niet zeggen dat de uitbetaling van overuren daarmee van een rechtsgrond is voorzien. De werknemer wordt veroordeeld tot terugbetaling van de overuren.
De werknemer moet uiteindelijk € 65.216,81 terugbetalen.
Uitspraak Rechtbank Noord-Holland, 22 oktober 2026, ECLI:NL:RBNHO:2026:14553

