De werknemer heeft niet weersproken dat de werkgever inmiddels het door de werknemer bij aanvang van de leer- en arbeidsovereenkomst betaalde bedrag van € 3.750 (50% van de opleidingskosten) aan de werknemer heeft terugbetaald en dat hij ook een vergoeding voor de bestede opleidingstijd als arbeidstijd aan de werknemer heeft voldaan. De werkgever hoeft dus niet meer tot betaling daarvan te worden veroordeeld.
Ook heeft de werkgever ter zitting toegezegd dat hij na ontbinding van de arbeidsovereenkomst geen beroep zal doen op de daarin opgenomen terugbetalingsregeling met betrekking tot de andere helft van de opleidingskosten en dat hij de werknemer dit bedrag kwijtscheldt.
‘Persoonlijke vakliteratuur’
De werknemer maakt ook aanspraak op vergoeding van door haar gemaakte kosten voor verplichte literatuur (€ 334,25). Die kosten zijn niet door de werkgever betaald. De werkgever heeft weliswaar aangevoerd dat dit ‘persoonlijke vakliteratuur’ betreft, maar wat hij daarmee bedoelt heeft zij niet verder toegelicht, zodat de kantonrechter daaraan voorbij gaat.
Noodzakelijke scholing
In artikel 1 lid 7 van de arbeidsovereenkomst staat expliciet dat de betreffende opleiding noodzakelijk is voor de functie van systeemtherapeutisch werker. Dit betrof dus een noodzakelijke opleiding voor de functie die de werknemer in de praktijk al onder supervisie uitoefende. Daarmee is deze opleiding volgens de kantonrechter een noodzakelijke opleiding voor de uitoefening van de functie zoals bedoeld in artikel 7:611a lid 1 BW, die op grond van het tweede lid van dat artikel kosteloos moet worden verstrekt. Ook de studiematerialen moeten dus worden vergoed. Daarom wordt de werkgever veroordeeld om de verplichte literatuurkosten van € 334,25 aan de werknemer te vergoeden.
Uitspraak Rechtbank Noord-Holland, 28 juli 2026, ECLI:NL:RBNHO:2026:10663
