Geen omkering en verzwaring van de bewijslast. Er heeft géén inhouding van loonheffing plaatsgevonden. De bewijslast dat niet ingehouden loonheffing wél is genoten rust op de inspecteur. Die heeft daarover niets gesteld, laat staan aannemelijk gemaakt. Het bedrag behoort dan ook niet tot het belastbaar inkomen van de man, aldus de rechtbank.
Waar gaat deze zaak over?
De rechtbank beoordeelt of de aanslag IB/PVV 2023 naar het juiste bedrag is opgelegd. Het geschil concentreert zich specifiek op de volgende vragen:
- is sprake van omkering en verzwaring van de bewijslast?
- heeft de inspecteur de ingehouden loonheffing terecht gecorrigeerd naar € 0?
- is het bedrag aan loonheffing als loon genoten door de man?
De rechtbank oordeelt dat de inspecteur de aanslag IB/PVV naar een te hoog bedrag heeft vastgesteld.
‘Loonheffing verrekenen als voorheffing’
De man is van mening dat de aanslag IB/PVV 2023 te hoog is. Hij stelt primair dat de loonheffing voor verrekening in aanmerking komt als voorheffing. Hij voert daartoe aan dat de loonheffing door de bv is ingehouden in fiscale zin, dan wel dat de schijn van inhouding is gewekt.
Subsidiair stelt de man dat als de loonheffing niet verrekend kan worden als voorheffing, het bedrag van de loonheffing zoals in de aangifte is vermeld niet is genoten in fiscale zin. Hij beroept zicht daarbij op het arrest van de Hoge Raad van 28 oktober 2016.3
De inspecteur is van mening dat de aanslag IB/PVV naar het juiste bedrag is opgelegd. De inspecteur bestrijdt dat de loonheffing is ingehouden en ook dat de schijn van inhouding is gewekt. De inspecteur stelt daarnaast dat bedrag van de loonheffing wel door de man is genoten.
Inhouding: administratief afzonderen loon
De rechtbank stelt voorop dat onder ‘inhouding’ moet worden verstaan het administratief afzonderen van een gedeelte van het (bruto) loon met het oogmerk om het ook af te dragen. Dat de afdracht daadwerkelijk plaatsvindt, is geen voorwaarde om van inhouding te kunnen spreken.
Als de werkgever niet voldoet aan zijn verplichting tot inhouding van loonheffing, moet de werknemer die de – in feite niet daadwerkelijk ingehouden – loonheffing met de aanslag in de inkomstenbelasting wil verrekenen bij betwisting door de inspecteur, bewijzen dat hij meende en ook mocht menen dat de werkgever aan zijn verplichting tot inhouding zou voldoen (de schijn van inhouding).
Geen loonheffing afgedragen
In dit geval heeft de werkgever geen loonheffing afgedragen. Het enige wat de rechtbank heeft, is de verklaring van de man dat het administratief afzonderen wel daadwerkelijk is gebeurd. Omdat de inspecteur dit gemotiveerd heeft betwist, mag er dan van de man meer bewijs worden gevraagd worden. De man heeft gezegd dat niet te kunnen leveren omdat de administratie van de bv in beslag is genomen en nog steeds niet is teruggegeven.
Geen bewijs geleverd van administratief afzonderen
De rechtbank oordeelt dat ook als dat het geval is, de man aan de hand van zijn privéadministratie (bijvoorbeeld door het opvragen van bankafschriften uit betreffende periode en het overleggen van loonstroken) ten minste een begin van bewijs had kunnen leveren dat sprake is geweest van administratief afzonderen. De man heeft dus niet aan zijn bewijslast voldaan.
Daarbij overweegt de rechtbank nog dat de bv de loonadministratie heeft laten verzorgen door een derde, zodat die derde had kunnen worden gevraagd om back-ups of afschriften te leveren. Dat ook dit wellicht niet mogelijk is geweest, komt voor rekening en risico van de man.
Schijn van inhouding
Een werknemer te goede trouw kan onder omstandigheden een beroep doen op schijn van inhouding. Ook de bewijslast voor de schijn van inhouding rust op de man. Hij moet daarbij in de regel bewijsstukken overleggen zoals loonstroken, jaaropgaven, bankafschriften.
Voor wat betreft het ontbreken van deze documenten verwijst de rechtbank naar wat zij hiervoor al heeft overwogen. De man slaagt ook niet in deze bewijslast. Daarnaast leidt de rechtbank uit de jurisprudentie die op de schijn van inhouding ziet af dat de Hoge Raad daarmee vooral het oog heeft gehad op gevallen waarin werkgever en werknemer niet in feite dezelfde persoon zijn, maar onafhankelijk van elkaar opereren. Daarvan is hier geen sprake.
Geen inhouding
De rechtbank stelt vast dat er géén inhouding heeft plaatsgevonden. De vraag die de rechtbank dan moet beantwoorden is of het bedrag van de loonheffing wel of niet door de man is genoten in fiscale zin.
Bewijslast ligt bij inspecteur
De rechtbank wijst erop dat de Hoge Raad in 2016 heeft overwogen dat de loonheffing normaal gesproken wordt genoten door de inhouding en dat de bewijslast dat een bedrag aan niet ingehouden loonheffing wél is genoten, op de inspecteur rust. In het bijzonder moet de inspecteur dan bewijzen dat dit bedrag, ondanks dat het niet is ingehouden, toch op een andere wijze ten goede is gekomen aan de werknemer (en aldus is genoten).
Bedrag behoort niet tot belastbaar inkomen
De inspecteur heeft daarover niets gesteld, laat staan aannemelijk gemaakt, en dus slaagt hij niet in zijn bewijslast. Het bedrag is volgens de rechtbank dan ook niet genoten en het behoort dan ook niet tot het belastbaar inkomen van de man.
Gelet op het voorgaande moet het belastbaar inkomen uit werk en woning vóór toepassing van de persoonsgebonden aftrek worden verminderd naar € 22.438.
Uitspraak Rechtbank Midden-Nederland, 8 september 2026, ECLI:NL:RBNNE:2026:3900

