De werknemer heeft een arbeidsovereenkomst met de werkgever voor 40 uur per week. De werknemer heeft de werkgever verzocht om vermindering van zijn werkuren tot 36 uur per week en om spreiding van die uren over vier werkdagen van negen uur.
De werkgever heeft ingestemd met het verzoek om vermindering van het aantal uren, maar heeft niet ingestemd met werkdagen van negen uur.
De werknemer vindt dat zijn belang om vier werkdagen van negen uur te werken zwaarder weegt dan het belang van de werkgever bij een werkdag van maximaal acht uur. Hij vordert daarom in deze procedure dat de werkgever moet toestaan dat hij negen uur per dag werkt.
36 uur verdeeld over vier dagen
De werknemer heeft de werkgever per e-mail verzocht om een werkweek van 36 uur verdeeld over vier dagen van negen uur, met donderdag als vaste vrije dag.
De werkgever heeft per e-mail geantwoord dat een werkweek van 36 uur akkoord is, maar dat het verzoek om een werkdag van negen uur wordt afgewezen. Daarbij heeft de werkgever aangegeven dat de werknemer kan kiezen voor een werkweek van vier dagen van acht uur, gevolgd door een werkweek van vijf dagen van acht uur, of voor een werkweek van vier dagen van acht uur (32 uur in totaal), met donderdag als vaste vrije dag.
Instemmen met werkdag van negen uur?
De kantonrechter overweegt vooropgesteld dat de werkgever heeft ingestemd met vermindering van het aantal uren per week en de donderdag als vaste vrije dag van de werknemer. In deze zaak moet daarom (alleen) de vraag beantwoord worden of de werkgever moet instemmen met werkdagen van negen uur.
Wet flexibel werken
Artikel 2 van de Wet flexibel Werken (Wfw) is van toepassing op het verzoek van de werknemer.
Volgens de kantonrechter weegt het gestelde belang van de werknemer om één dag per week vrij te zijn (en niet te veel terug te gaan in salaris) niet zwaarder dan het belang van de werkgever van een werkdag van acht uur. Daarvoor zijn de volgende redenen.
Alternatieven geboden
De werkgever erkent het belang van de werknemer om een dag per week vrij te zijn en los te komen van het werk. Hij heeft hem daarom ook alternatieven geboden om minder te gaan werken zonder terug te gaan in salaris, zoals een werkweek van viereneenhalve dag of een werkweek van afwisselend vier en vijf dagen van acht uur.
Precedentwerking
Daarbij komt dat de werkgever voldoende heeft onderbouwd dat hij belang heeft bij een beleid van werkdagen van (in principe) acht uur en dat het precedentwerking heeft wanneer hij het de werknemer toestaat negen uur per dag te werken.
Roostertechnische problemen
Ook heeft hij voldoende toegelicht dat, indien meerdere werknemers negen uur per dag willen werken (waardoor zij op andere dagen vrij zijn) er roostertechnische problemen zullen ontstaan en er gevaar is voor onderbezetting.
Indivduele belangenafweging
Anders dan de werknemer aanvoert is het beleid van de werkgever om in principe geen werkdagen van langer dan acht uur toe te staan, niet in algemene zin in strijd met de Wfw. Zoals de werkgever heeft toegelicht doet hij bij elk verzoek een individuele belangenafweging en, indien het gelet op de zwaarwegende belangen van de werknemer noodzakelijk is, staat hij een afwijkende spreiding van uren wel toe.
Zwaarwegende persoonlijke omstandigheden
Ook leidt het feit dat de werkgever het een collega van de werknemer enkele jaren geleden wel heeft toegestaan om negen uur per dag te werken, er niet toe dat het verzoek van de werknemer nu ook moet worden toegestaan. Ook in dat geval heeft een individuele belangenafweging plaatsgevonden en is het die werknemer, vanwege zwaarwegende persoonlijke omstandigheden, toegestaan negen uur per dag te werken.
Geen zwaarwegende persoonlijke belangen
De werknemer heeft, anders dan dat het voor de balans tussen werk en privé fijn is één dag per week minder te werken zonder terug te gaan in loon, geen zwaarwegende persoonlijke belangen bij vier werkdagen van negen uur aangevoerd.
Mede gelet op de alternatieven die de werkgever de werknemer heeft geboden, weegt het belang van de werknemer niet zwaarder dan het belang van de werkgever bij werkdagen van in principe (maximaal) acht uur. de werknemer heeft niet voldoende toegelicht waarom bijvoorbeeld het alternatief om één dag in de veertien dagen vrij te zijn, niet voor voldoende balans zal zorgen en waarom daarvoor het (organisatorische) belang van de werkgever moet wijken.
De stelling van de werknemer tijdens de mondelinge behandeling dat het overzichtelijker is om elke week één dag vrij te zijn, is daarvoor niet genoeg. De kantonrechter wijst de vordering van de werknemer gelet op het voorgaande af.
Uitspraak Rechtbank Overijssel, 17 maart 2026, ECLI:NL:RBOVE:2026:1499
